Kerkbel. Eens in de twee maanden verschijnt de Kerkbel, welke huis-aan-huis wordt bezorgd. Gasten kunnen een post- of een digitaal abonnement aanvragen bij de kerkenraad Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 

2021:

Kerkbel_Vlieland_febrmrt21.pdf

2020:

Kerkbel_december_2020.pdf

Kerkbel_Vlieland_okt.pdf

Inlegvel kerkbel okt.-nov..pdf

Kerkbel_augustus-september.pdf

Kerkbel_juni.pdf

Kerkbel_april2020.pdf

Kerkbel_februari.pdf

 

In 2019:

Kerkbel_omslag_dec_2019.pdfKerkbel_decjan.pdf

Kerkbel_oktober.pdf

Kerkbel_aug_sept_web.pdf

Kerkbel_juni2019_web.pdf

Kerkbel_Vlieland_april_2019.pdf

Kerkbel_febr 2019.pdf

Onderstaande nummers zijn in 2018 veschenen: 

Kerkbel_dec_2018.pdf

Kerkbel_okt_nov._2018_pdf

Kerkbel_zomer_2018.pdf

Kerkbel_juni_2018_.pdf

Kerkbel_Maart_2018.pdf

Onderstaande nummers in 2017:

Kerkbel_december.pdf

Kerkbel_oktober.2017.pdf

Kerkbel_aug_sept_2017.pdf

Vlieland_juni.pdf

Vlieland_april.pdf

 

 

Uit vorige kerkbellen:



Pasen

Het is een verhaal van lang geleden. Het speelt in Rome, toen die stad het machtscentrum van de hele bekende wereld was, in een tijd waarvan niemand die in die jaren leefde, wist dat ze later ‘de eerste eeuw van onze jaartelling’ genoemd zou worden. In die wereldstad bevond zich een kleine groep onaangepaste mensen, die zichzelf aanduidden met de naam ‘de mensen van de Weg’ en later als ‘christenen’. Ze werden min of meer gedoogd, als ze niet al teveel op de voorgrond traden. En als de machthebbers niet een zondebok voor eigen falen zochten. Een gebouw bezaten ze niet, dus kwamen ze samen buiten de stad, of beter nog onder de stad, in de catacomben, de oude en halfvergeten plaatsen waar ooit de doden werden bijgezet. Daar, op die plaats van de dood vierden ze het leven, elke zondag weer. Eén keer per jaar hadden ze een bijzonder feest; in het vroegste licht van de Paasdag beleefden zij samen het opgaan van de zon als een schitterend teken van de overwinning van het licht op het duister, van het leven op de dood. Ze zagen die overwinning trouwens niet als een natuurkundige vanzelfsprekendheid, maar als de zoete vrucht van de volgehouden mensenliefde en de solidariteit tot het einde van rabbi Jezus van Nazareth. Die ‘mensen van de weg’ waren beslist geen rebellen, maar ook niet blindelings loyaal aan het gezag. De eretitel ‘Heer’ die de keizer exclusief voor zichzelf opeiste, alsof hij een god was, konden ze hem niet langer geven; die titel kwam alleen Jezus toe. En met die naam begroetten ze elkaar ook op de Paasmorgen: “De Heer is waarlijk opgestaan!”

In de schemering van de voorafgaande avond waren ze samengekomen, die hele nacht hadden ze niet geslapen en ook niet gegeten, maar gelezen uit het heilige Boek, gepraat, gezongen en gebeden. Het was vooral een bijzondere nacht voor de mensen die voor het eerst aanwezig waren, pasgeboren kinderen en volwassen mensen die wilden toetreden tot de groep. In die nacht werden zij gedoopt, kopje ondergedompeld in het water en eruit naar boven gehaald als herboren, als nieuwe mensen.

Ook al droeg de groep van christenen in die tijd -noodgedwongen- de trekken van een geheim genootschap, toch waren er natuurlijk wel mensen die hen zagen gaan in de richting van de catacomben. Ze zagen ook de kleine kinderen die meegedragen werden en die op die avond en in de volgende nacht niet terug kwamen. Ze zouden toch niet ….??

Hier moet ik mijn verhaal even onderbreken om de moderne lezer iets duidelijk te maken. Dit verhaal speelt in een primitieve tijd, waarin mensen altijd bereid waren het slechtste en ergste van een ander mens te denken, vooral als ze die ander helemaal niet kenden. Zoiets komt in onze verlichte en tolerante tijd gelukkig niet meer voor, toch?

Ze zouden die kinderen toch niet iets aan doen? Al gauw ging het gerucht dat daar diep in die catacomben iets gruwelijks plaats vond, een barbaars ritueel, waarbij kleine kinderen opgegeten werden. Van ‘het zou toch niet’ werd het ‘het zou wel eens kunnen’ en ‘volgens mij is het zo’ tot ‘ik weet het zeker, want een vriend van een kennis van een nicht van mijn oma heeft het zelf gezien’. Dit soort gruwelverhalen en beschuldigingen kwam de machthebbers dan weer goed uit, als zij een zondebok nodig hadden.

Het is een verhaal van lang geleden; het is met allerlei veranderingen ten diepste ook een verhaal van nu. Wat ook nog steeds geldt, is dat het wonder van het leven gevierd wordt, door een weer klein geworden groep “mensen van de Weg”, nu wel in een eigen kerkgebouw. Straks weer met Pasen en elke zondag.

Frans Weeda

Dat kan alleen op Vlieland

Als de muren van de kerk konden spreken, zouden we heel wat boeiende verhalen rijker zijn. Maar omdat ze niet kunnen (of, wie weet, er te verlegen of te verstandig voor zijn), wil ik u graag over een aantal evenementen vertellen die zich binnen die muren afspeelden in net iets meer dan een week.

Op zondag was er een protestantse kerkdienst. De grote muziekvereniging ‘Soli Deo Gloria’ uit Ommen was aanwezig en mede daardoor was de kerk bijna helemaal vol. Het orkest speelde een aantal melodieën uit de Opwekkingsbundel en dat zette letterlijk de toon voor de dienst. Op maandag kwam de kleine rooms-katholieke gemeenschap van ons eiland in de kerk samen met pastor Nellie Sluis voor een viering in de traditie van die kerkgemeenschap. Op dinsdag nam de Vlielander gemeenschap in grote getale afscheid van Marie Houter. Aan de samenkomst in de kerk werd vorm gegeven door de familie, die in woord en muziek liefdevolle herinneringen opriep om moeder daarmee een goede reis te wensen. Op woensdag kwamen precies twaalf mensen samen rond vader Jewsewy, een priester uit het kleine Russisch-orthodoxe klooster in Hemelum. Samen vierden we een korte gebedsdienst in de orthodoxe traditie, ter eer van de heilige Nicolaas die al sinds eeuwen de schutspatroon van ons eiland en onze kerk is. Aan het eind van die samenkomst schonk de priester ons een Servische icoon van de heilige Nicolaas, omdat hij die node gemist had in dit prachtige gebouw. Op donderdag zat een kring van 15 mensen rond mevrouw Rijsenbilt die een oefening leidde in meditatie volgens de regels van het Zen-Boeddhisme. Er was trouwens een opvallende overeenkomst tussen  de priester en de boeddhistische oefenaar: Beiden riepen ons op andere mensen met respect tegemoet te treden en dat respect te betonen door “te buigen voor het beeld van het goddelijke in die ander”.

In de kerkdienst van de zondag waarmee de volgende week begon, was de voorganger ds Klaas Hendrikse, die misschien een beetje tegen wil en dank een boegbeeld is geworden van de vrijzinnige stroming binnen protestants Nederland.

De Vlielandse kerk toonde zich in deze week werkelijk een huis voor alle mensen die zoeken naar het geheim achter of boven of in ons bestaan en voor allen die geloven dat ze daar soms een glimp van zien.

Frans Weeda. 16-23 juni 2010

Contact Kerk

06-22801607 dhr. S.J. van der Kooij scriba@protestantsegemeentevlieland.nl